Zmarnowane 5 lat studiów
Mam nadzieję, że mój post trafi do osób, które dopiero zaczynają lub są na wczesnym etapie studiów technicznych.
Po intensywnej nauce w liceum i perfekcyjnie zdanej maturze dostałem się na wymarzony kierunek – Automatykę i Robotykę – na jednej z topowych politechnik. 5 lat ciężko pracowałem, żeby mieć bardzo dobre oceny, stypendia itd. Nigdy nie ściągałem, do każdego egzaminu uczyłem się rzetelnie, a wiedzę pogłębiałem znacznie poza wymagany materiał, bo po prostu mnie to interesowało. Robiłem też własne projekty niezwiązane ze studiami (głównie programowanie, embedded i robotyka "teoretyczna"), nawet udało mi się opublikować artykuł naukowy we współpracy z prowadzącym. Żyłem tym kierunkiem 24/7, poświęcając zdrowie i życie towarzyskie.
Niestety, rynek pracy mnie zweryfikował. Z trudem – i tylko dzięki znajomościom – zdobyłem jakiekolwiek praktyki studenckie. Moi koledzy, którzy już na początku studiów wiedzieli, co się liczy, skupili się na konkretnych technologiach i językach programowania. Studia traktowali jako coś, co trzeba „odbębnić”. Dziś przebierają w ofertach i budują kariery – osiągają więcej, mniejszym kosztem.
Wkrótce kończę studia magisterskie, a moje perspektywy zawodowe wyglądają mizernie (mały odzew na cv i odrzucenia po rozmowach) – jak po jakimś bootcampie. Żeby było jasne: nie obwiniam nikogo poza sobą. Źle zainwestowałem czas i energię.
Wiem, że wiele osób powie, że to oczywiste i że każdy to wie. Ja nie wiedziałem – i właśnie do takich jak ja chcę dotrzeć, zanim będzie za późno. Znajdźcie niszę która was interesuje i się na niej skupcie. I pamiętajcie, że wasi rodzice mają przestarzałe spojrzenie na studia i rynek pracy xd.